พรุ่งนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว

สิ่งหนึ่งที่คนส่วนใหญ่จะเป็น และ็ก็เป็นอีกนิสัยหนึ่งที่ำทำให้ คนส่วนใหญ่ไม่ประสบความสำเร็จในชีวิด
นั่นก็คือการคิดว่าพรุ่งนี้ค่อยทำ พรุ่งนี้ค่อยเริ่ม หรือก้อคือการ "ผลัดวันประกันพรุ่ง" นั่นเอง
ทั้งไทยและจีนล้วนพร่ำสอนไม่่ให้เราผลัดวันประกันพรุ่ง เพราะทุก ๆ ครั้งที่เลื่อน หรือคิดว่าเดี๋ยวค่อยทำ จะทำให้โอกาสที่เรามีหลุดมือไป หรือไม่ก้อทำให้เราพลาดโอกาสดี ๆ ไปหรือบางคนก็ถึงกับไม่ได้ทำไปเลย
นอกจากนี้การที่เรามุ่งลงมือทุกครั้งที่เกิดความคิดว่าจะทำ จะทำให้เราเกิดความกระตือรือร้นในการทำสิ่งต่าง ๆ ทำให้เรามีไฟ และมุ่งมั่นมากกว่าการที่จะรอให้ไฟมอดลงไปเสียก่อน
การทำงานเลยโดยไม่มีการผัดวันประกันพรุ่งยังช่วยให้เราไม่มีงานคั่งค้าง อย่างเช่น เราอาจจะมีงานที่ต้องทำวันนี้ แต่ว่าหากเราคิดว่าทำพรึ่งนี้ได้ งานที่เราทำวันนี้ก็ตกเป็นของพรุ่งนี้และเราก็ยังมีงานของวันพรุ่งนี้อยู่ด้วย และพอวันพรุ่งนี้เราก็รู้สึกเหนื่อยและล้าทำให้งานที่ทำไม่ดี และดีไม่ดีเราก็เลื่อนไปทำอีกวัน นานเข้างานต่าง ๆ ก็คั่งค้างเป็นดินพอกหางหมู งานไม่เสร็จตรงตามเวลา ทำให้เราขาดความน่าเชื่อถือและดูเป็นคนที่ไม่มีความรับผิดชอบอีกต่างหาก ดังนั้น ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือว่าจะเป็นเรื่องอะไรก้อตามอย่าผัดไปทำวันอื่นเลย เพราะพรุ่งนี้ก็สายเกินไปเสียแล้ว